تیم ملی فوتبال پس از بازگشت از جام جهانی ۲۰۲۶ با استقبال گسترده‌ای همراه بود که شامل طبل، تشویق‌های وایکینگی و مراسم ویژه می‌شد. جمعی از مردم از ساعت‌ها قبل در محل حضور داشتند و برنامه‌های متنوعی مانند اجرای موسیقی زنده و گل انداختن بر گردن بازیکنان برگزار شد.
تفاوت چشمگیر در استقبال از کشتی‌گیران
در مقابل، ملی‌پوشان کشتی آزاد و فرنگی که در مسابقات جهانی افتخارآفرینی کردند، بدون هیچ مراسم خاصی و به صورت کاملاً بی‌سروصدا به کشور بازگشتند. این تفاوت معنادار در نحوه قدردانی از قهرمانان دو رشته، پرسش‌هایی جدی درباره معیارهای مسئولان ورزش کشور ایجاد کرده است.
بیشتر بخوانید: رونمایی از میزبان‌های مسابقات رنکینگ کشتی جهان در سال ۲۰۲۷
کشتی به عنوان یکی از رشته‌های پرافتخار ایران، همواره مدال‌آور بوده و قهرمانی‌های جهانی آن جایگاه ویژه‌ای در ورزش کشور دارد. با این حال، بازگشت قهرمانان کشتی بدون مراسم استقبال، این سوال را مطرح می‌کند که چرا ارزش افتخارآفرینی این ورزشکاران کمتر از فوتبالیست‌ها در نظر گرفته می‌شود.
مسئولان ورزش کشور باید مشخص کنند که معیار قدردانی از ورزشکاران چیست؛ تعداد مخاطبان رشته یا افتخارات کسب شده برای پرچم ایران. قهرمانان کشتی نیز نمایندگان ایران هستند و شایسته احترام و توجه برابر با سایر رشته‌ها می‌باشند.
قدردانی از قهرمانان نباید به صورت سلیقه‌ای و رشته‌محور باشد و همه ورزشکاران ایران، فارغ از رشته‌شان، شایسته احترام برابر هستند.
بیشتر بخوانید: هادی ساعی موفقیت تیم‌های ملی کشتی ایران در رقابت‌های جهانی را تبریک گفت · فردین هدایتی بهترین کشتی‌گیر جهان در رقابت‌های کشتی فرنگی قهرمانی جهان شد
