فوتبال ایران در فصل بیست‌وششم لیگ برتر با تغییرات مکرر سرمربیان روبه‌رو شده است؛ تا پایان هفته دهم، پنج سرمربی از تیم‌های خود جدا شده‌اند که این روند پیش از آغاز فصل نیز با تغییراتی در برخی تیم‌ها همراه بود.
محمد ربیعی در تراکتور، سیروس پورموسوی در ذوب‌آهن و سعید دقیقی در پیکان پیش از شروع مسابقات تغییر کردند و پس از آغاز لیگ نیز محمد نوری از صنعت نفت آبادان، مجتبی حسینی از نساجی مازندران، رسول خطیبی از فجرسپاسی شیراز، عبدالله ویسی از ذوب‌آهن و قاسم شهبا از مس شهربابک جدا شدند.
بیشتر بخوانید: بازگشت موفق محمدامین رضایی به دروازه استقلال خوزستان با کلین‌شیت پس از شکستگی گونه
بی‌ثباتی مدیریتی و چرخه مقصرسازی
این تغییرات مکرر فراتر از نتایج فنی، نشان‌دهنده ضعف در مدیریت باشگاه‌ها و نبود برنامه‌ریزی عقلانی است. مدیرانی که بدون تعریف اهداف روشن و شناخت کافی سرمربی انتخاب می‌کنند، با نخستین ناکامی‌ها به تغییر سریع روی می‌آورند که اغلب واکنشی برای کاهش فشار افکار عمومی است.
سرمربیان به‌عنوان قربانیان اصلی این چرخه مقصرسازی شناخته می‌شوند در حالی که کیفیت بازیکنان، بودجه، امکانات، سیاست‌های نقل‌وانتقالات و آرامش روانی مجموعه نیز در نتایج تیم نقش دارند. تغییر مکرر مربی بدون اصلاح ساختارهای مدیریتی، انسجام سازمانی و اعتماد هواداران را تضعیف می‌کند.
این وضعیت باعث فرسایش سرمایه اجتماعی باشگاه‌ها و کاهش اعتماد هواداران می‌شود که منبعی حیاتی برای تداوم حیات اجتماعی تیم‌هاست. تکرار تصمیمات متناقض و نبود پاسخ‌گویی، اعتبار وعده‌های مدیریتی را کاهش داده و آینده باشگاه‌ها را با تردید مواجه می‌کند.
بیشتر بخوانید: استقلال چهار مسابقه متوالی خارج از خانه و ۳۶۰ دقیقه در سفر و چاله هوایی · کنایه علی تاجرنیا به برنامه فوتبال برتر درباره حاشیه‌سازی‌ها پیش از مسابقه استقلال
