تفاوت پرسپولیس تحت هدایت تارتار با تیم هاشمیان تنها به نام سرمربی محدود نمیشود؛ تفاوت اصلی در ساختار و عملکرد تیم دیده میشود.
در فصل گذشته، پرسپولیس در همین زمان هنوز ترکیب ثابتی نداشت و تغییرات مکرر در فهرست بازیکنان باعث شده بود توازن و هویت تاکتیکی مشخصی شکل نگیرد. وجود تعداد زیادی بازیکن مشابه در فاز هجومی، کار مربی را برای ایجاد ترکیب متعادل دشوار کرده بود و تیم فاقد ثبات بود.
نظم و توازن در پرسپولیس تارتار
اما اکنون شرایط کاملاً متفاوت است. تارتار خیلی زود به اسکلت ثابت تیم دست یافته و بازیکنان نقشهای خود را در این ساختار یافتهاند. پرسپولیس در هر پست انتخابهای مشخصی دارد و نیمکت تیم دیگر صرفاً محل ذخیرهها نیست؛ بازیکنانی که وارد زمین میشوند قادرند ریتم بازی را تغییر داده و کیفیت تیم را بالا ببرند.
این نظم، توازن و هماهنگی، که فصل قبل کمتر دیده میشد، باعث شده تیم حتی در زمان تعویضها نیز از مسیر تاکتیکی خود خارج نشود.
اتحاد و همدلی؛ مهمترین تفاوت بیرونی
شاید مهمترین تفاوت پرسپولیس امروز، فراتر از مسائل فنی باشد؛ تیمی متحدتر که بازیکنان آن پذیرفتهاند موفقیت تیم از هر نامی مهمتر است. این همدلی در کنار نظم تاکتیکی، پرسپولیس را به تیمی با هویت مشخص برای هر مسابقه تبدیل کرده است.
