استقلال این روزها با چالشی بزرگ در ترکیب خود مواجه است؛ علیرضا کوشکی، وینگر تکنیکی که قرار بود ستاره تیم باشد، به بازیکنی تبدیل شده که باید با ذرهبین دنبال او گشت. کوشکی تقریباً هر هفته فرصت بازی پیدا میکند، اما عملکردش هیچ شباهتی به روزهای اوج ندارد.
آمار نگرانکننده و افت محسوس
کوشکی آخرین گل خود را در هفته نهم فصل گذشته مقابل آلومینیوم به ثمر رساند و از آن زمان تاکنون ۱۷ بازی بدون گل یا پاس گل مستقیم پشت سر گذاشته است. در ۱۳ هفته پایانی فصل گذشته تنها ۲ پاس گل داشت و در هفت هفته ابتدایی فصل جدید حتی یک پاس گل هم ثبت نکرده است. این آمار برای یک بازیکن هجومی زنگ خطری جدی است و دیگر نمیتوان آن را صرفاً دوره افت دانست.
در بازی اخیر مقابل پیکان، کوشکی ابتدا روی نیمکت نشست و در نیمه دوم وارد زمین شد، اما نتوانست جریان بازی را به سود استقلال تغییر دهد. در یکی از موقعیتهای ضدحمله، به جای دادن پاس ساده به همتیمی در موقعیت گلزنی، تصمیم گرفت خودش شانسش را امتحان کند که ضربهاش از بالای دروازه به بیرون رفت.
واکنش سرمربی و آینده نامعلوم
کوشکی چند هفته قبل به دلایل انضباطی روی نیمکت نشست و اکنون دلایل فنی نیز باعث دوری او از ترکیب اصلی شده است. سهراب بختیاریزاده، سرمربی استقلال، ظاهراً دیگر حاضر نیست صرفاً به اعتبار گذشته و استعداد بالقوه کوشکی، جایگاه ثابتی برای او در نظر بگیرد. اگر گزینههای بیشتری در اختیار داشت، احتمالاً نیمکتنشینی کوشکی زودتر و جدیتر رخ میداد.
در فوتبال حرفهای، عملکرد امروز اهمیت دارد و عملکرد فعلی کوشکی هیچ شباهتی به «کوشکینیو» ندارد. لیگ نخبگان آسیا در راه است و استقلال نمیتواند با بازیکنانی که از فرم مسابقات خارج شدهاند تعارف کند. اگر کوشکی به همین روند ادامه دهد، نیمکتنشینی در آسیا دیگر اتفاقی عجیب نخواهد بود، بلکه نتیجه طبیعی عملکرد او خواهد بود.
اکنون باید دید کوشکی چگونه میتواند جایگاه خود را در ترکیب استقلال حفظ کند و آیا میتواند دوباره به روزهای اوج بازگردد یا خیر.
