تیم ملی تکواندو ایران با ۱۰ ورزشکار برای حضور در بازیهای آسیایی آماده میشود؛ تیمی که انتظار میرود مدالهای ارزشمندی کسب کند و جایگاه کاروان ایران را در جدول مدالها ارتقا دهد.
اما روند آمادهسازی ملیپوشان در هفتههای اخیر، پرسشهایی درباره فشار مسابقات و توان بدنی ورزشکاران ایجاد کرده است. پس از حذف کلی امتیازات قبلی از سوی WT و از دست رفتن رنکینگ المپیکی، کادر فنی برنامهای فشرده برای جبران عقبماندگی ترتیب داد که شامل حضور در مسابقات آزاد کره جنوبی، جام ریاست فدراسیون جهانی در لاهور و گرندپری موجو بود.
فشار مسابقات و افت بدنی ملیپوشان
سفرهای طولانی، تغییر شرایط مسابقه و فاصله اندک بین تورنمنتها فرصت کافی برای تمرین و ریکاوری باقی نگذاشت. این موضوع در گرندپری موجو به ویژه در مبارزه ابوالفضل زندی مقابل حریف کرهای مشهود بود؛ جایی که زندی پس از مدتها شکست خورد و نشانههای افت بدنی در او دیده شد. کاهش وزنهای مکرر و فشارهای بدنی، عامل مهمی در این افت توان محسوب میشود.
امیرسینا بختیاری نیز در مبارزه با حریف آمریکایی، پس از بازگشت قوی در راند دوم، در راند سوم افت کرد که نشاندهنده فشار بدنی مشابه است. در مقابل، آرین سلیمی و محمد حسین یزدانی که نیازی به کاهش وزن نداشتند، عملکرد خوبی داشتند و مبارزات خود را با انرژی به پایان رساندند.
فرصت محدود برای بازسازی و آمادهسازی
ملیپوشان پس از گرندپری موجو به تهران بازمیگردند و تمرینات بازیهای آسیایی از ۲۱ شهریور آغاز میشود. اعزام به ناگویا نیز ۵ مهرماه خواهد بود که فرصت کمی برای بازگرداندن ورزشکاران به شرایط مطلوب باقی میگذارد. در این مدت، مدیریت هوشمندانه ریکاوری، وزن و بار تمرینی اهمیت بالایی دارد و کادر فنی باید برنامهای جداگانه برای هر ورزشکار تدوین کند.
نتایج گرندپری موجو نباید به معنای قطعی افت تکواندو ایران در بازیهای آسیایی تلقی شود، اما پیام واضحی درباره فشار بدنی برخی ملیپوشان دارد که باید جدی گرفته شود. بازیهای آسیایی جای آزمون و خطا نیست و تکواندو یکی از رشتههای کلیدی برای کسب مدال است. اگر مدیریت صحیح انجام شود، این تجربه میتواند به موفقیت در ناگویا کمک کند.
