وقتی پای مقایسه فوتبال با کشتی و سایر رشته‌های ورزشی به میان می‌آید، باید نگاهی دقیق به عملکرد خود فوتبال داشت. ورزشی‌نویس‌ها گاهی در دام مقایسه‌های مع‌الفارق می‌افتند و اتفاقات ورزشگاه دورتموند را با ورزشگاه‌های داخلی یا قهرمانی رئال مادرید و بارسلونا را با تیم‌های ایرانی مقایسه می‌کنند. افزودن رشته‌هایی مانند کشتی، جودو و تکواندو به این مقایسه‌ها، ترکیبی پیچیده و گاه ملغمه‌وار ایجاد می‌کند.
مقایسه فوتبال با کشتی؛ هشداری برای تصمیم‌سازان
اگر گاهی نتایج کشتی با فوتبال مقایسه می‌شود، باید این موضوع را تلنگری برای تصمیم‌سازان فوتبال دانست؛ هشداری برای مراقبت از رشته‌ای که با این همه ادعا و امکانات، نباید به سوژه تمسخر و تحقیر تبدیل شود. فوتبال پرطرفدارترین ورزش جهان است و هیچ رشته‌ای به اندازه آن مخاطب و ظرفیت رسانه‌ای، اقتصادی و اجتماعی ندارد.
بیشتر بخوانید: محمد عمری پس از سه بازی غیبت به ترکیب پرسپولیس بازمی‌گردد
وضعیت فوتبال ایران در معادله جهانی
باشگاه‌های ایرانی در آسیا نتایج قابل توجهی کسب نمی‌کنند و در برابر تیم‌های عربی بارها شکست خورده‌اند. تیم‌های ملی در مقاطع مختلف نتایجی داشته‌اند که با شأن فوتبال ایران فاصله دارد. در جام جهانی برای صعود از مرحله گروهی مشکل داریم، در جام ملت‌های آسیا ناکامی‌های مکرر دیده می‌شود و حسرت حضور در المپیک نزدیک به نیم قرن ادامه دارد.
در چنین شرایطی، طبیعی است که مقایسه فوتبال با کشتی و سایر رشته‌ها بیشتر به چشم بیاید. وقتی کشتی‌گیران و ورزشکاران دیگر با افتخارآفرینی پرچم ایران را بالا می‌برند، عملکرد فوتبال زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد. سؤال اصلی این است که چرا رشته‌ای با این همه هوادار، سرمایه، امکانات و توجه رسانه‌ای، باید در زمینه نتیجه‌گیری تا این اندازه از انتظارات فاصله داشته باشد؟
فوتبال نباید سربار سایر ورزش‌ها باشد یا به جای الگوی موفقیت، به سوژه‌ای برای مقایسه‌های تلخ تبدیل شود. فوتبال ایران باید مایه اعتبار ورزش کشور باشد، نه مایه تحقیر و سرافکندگی آن.
بیشتر بخوانید: چهار پاس گل برای امید نورافکن و اسماعیل بابایی در دیدار سپاهان و خیبر در خرم‌آباد · موج مصدومیت‌های پرسپولیس چالش بزرگی برای تیم تارتار ایجاد کرده است
