لیگ برتر فوتبال ایران پس از گذشت تنها هشت هفته، شاهد جدایی سه سرمربی از تیم‌های خود است؛ مجتبی حسینی از نساجی، محمد نوری از صنعت نفت آبادان و رسول خطیبی از فجر سپاسی از جمله مربیانی هستند که نیمکت خود را ترک کرده‌اند.
علاوه بر این، چهار سرمربی دیگر نیز در معرض تغییر قرار دارند و در صورت عدم بهبود نتایج، احتمال برکناری آنها وجود دارد. فراز کمالوند در خیبر خرم‌آباد، عبدالله ویسی در ذوب‌آهن، خلیفه اصل در استقلال خوزستان و شهبا در مس شهر بابک از جمله این مربیان هستند که آینده‌شان در هفته‌های پیش رو زیر ذره‌بین قرار دارد.
بیشتر بخوانید: بازگشت اورونوف به گلزنی و رکوردشکنی علیپور در پرسپولیس
بی‌ثباتی نیمکت‌ها و چالش‌های مدیریتی
این تغییرات زودهنگام در نیمکت‌ها، نگرانی‌هایی درباره بی‌ثباتی کادر فنی در لیگ برتر ایجاد کرده است. مدیران باشگاه‌ها معمولاً در واکنش به نتایج ضعیف، نخستین گزینه‌شان تغییر سرمربی است؛ تصمیمی که ممکن است فشارهای افکار عمومی را کاهش دهد اما لزوماً مشکلات تیم را حل نمی‌کند. کیفیت نقل‌وانتقالات، مدیریت رختکن، پرداخت‌های مالی و ثبات تصمیم‌گیری در هیئت‌مدیره نیز نقش مهمی در عملکرد تیم دارند.
تغییر مکرر سرمربیان هزینه‌های مالی قابل توجهی برای باشگاه‌ها به همراه دارد و باید درباره ضرورت و نتیجه آن پاسخ روشنی وجود داشته باشد. همچنین این بی‌ثباتی می‌تواند برنامه‌های تمرینی و ترکیب تیم را دچار اختلال کند و بازیکنان را تحت تأثیر قرار دهد.
زمزمه‌های ورود مربیان خارجی و چالش‌های اقتصادی
در کنار نگرانی‌ها درباره نیمکت‌های لرزان، بحث ورود مربیان خارجی نیز مطرح شده است. برخی واسطه‌ها تلاش می‌کنند گزینه‌های خارجی را با دستمزد پایین‌تر به باشگاه‌ها معرفی کنند، اما افزایش نرخ ارز هزینه واقعی همکاری با مربیان خارجی را افزایش داده است. بنابراین، اعلام رقم پایین‌تر در مذاکره اولیه نمی‌تواند معیار مناسبی برای ارزیابی اقتصادی قرارداد باشد و هزینه‌های جانبی نیز باید در نظر گرفته شود.
استفاده از مربی خارجی در صورت انتخاب درست می‌تواند کیفیت فنی تیم را ارتقا دهد، اما معرفی مربی بدون ارزیابی دقیق و صرفاً با وعده هزینه کمتر ممکن است باشگاه را وارد پروژه‌ای پرهزینه و بی‌نتیجه کند.
بیشتر بخوانید: مهدی تارتار پاداش استراحت به بازیکنان پرسپولیس داد · معین عنایتی در هوادار تهران مقابل تیم پدرش بازی کرد
