آتفه رمضانیساده و فاطمه پسندیده، دو ستارهٔ فوتبال که در ماه مارس گذشته در یک بازی در گلد کوست استرالیا به اعتراض پرداختند، پس از آن اقدام شجاعانه به پناهندگی در این کشور موفق شدند. حالا این دو بازیکن به تازگی با افشای جزئیاتی از وضعیت خود، سوالات زیادی را دربارهٔ سکوتشان نسبت به تیم ملی فوتبال ایران به وجود آوردهاند.
تجربهٔ تلخ و تصمیم سخت
این دو بازیکن بهطور مشترک بیان کردند که پس از اعتراضات، با تهدیدات و فشارهای زیادی از سوی مقامات مواجه شدهاند. آنها تأکید کردند که این شرایط به آنها اجازه نمیدهد با تیم ملی ارتباط برقرار کنند. رمضانیساده گفت: "ما نمیتوانیم در چنین فضایی احساس امنیت کنیم. وقتی شما در معرض خطر هستید، نمیتوانید با افرادی که ممکن است برای شما خطرناک باشند، صحبت کنید."
فاطمه پسندیده نیز با تأکید بر همین نکته، افزود: "ما از جامعهٔ فوتبال انتظار حمایت داریم، ولی شرایط فعلی ما به گونهای است که نمیتوانیم به راحتی به تیم ملی نزدیک شویم. ما به دنبال یک فضای امن برای خود هستیم و باید از آن محافظت کنیم."
چالشهای پناهندگی
این دو بازیکن، با اشاره به چالشهای زندگی جدیدشان در استرالیا، گفتند که تلاش میکنند تا به زندگی عادی خود ادامه دهند و در عین حال، به یادآوری از کشور و فرهنگ خود بپردازند. آنها همچنین به اهمیت حمایت جامعهٔ ورزشی و دوستان خود در ایران اشاره کردند و ابراز امیدواری کردند که روزی دوباره بتوانند به صدای فوتبال ایران بپیوندند.
با وجود اینکه آنها در حال حاضر به دنبال آیندهای بهتر در استرالیا هستند، اما دلشان برای وطن و تیم ملی فوتبال ایران تنگ شده است. سکوت آنها، نه تنها یک پیام اعتراضی، بلکه نشانهای از واقعیتهای تلخی است که بسیاری از ورزشکاران ایرانی با آن دست و پنجه نرم میکنند.
